Simone 
Sommige mensen weten precies wat ze hebben meegemaakt.
Ze zeggen: “Mijn jeugd was zwaar.”
Maar jeugdtrauma laat zich vaak niet zo duidelijk benoemen.
Het voelt meer als een vaag, pijnlijk gevoel van binnen.
Alsof er iets niet klopt.
Alsof je altijd op scherp staat.
Alsof je diep vanbinnen bang bent om te veel te zijn, of juist niet genoeg.
Je functioneert.
Je werkt.
Je zorgt.
Je doet wat er van je verwacht wordt.
Maar vanbinnen voelt het vaak leeg, onrustig of eenzaam.
Dat is wat jeugdtrauma vaak doet.
Niet altijd met grote, duidelijke wonden.
Maar met kleine scheurtjes in je gevoel van veiligheid.
Wat is jeugdtrauma?
Jeugdtrauma ontstaat wanneer een kind zich lange tijd niet veilig voelt.
Dat kan gebeuren door:
- mishandeling
- misbruik
- heftige ruzies
- verslaving
- ziekte
- verwaarlozing
- emotionele afwezigheid
- onvoorspelbare ouders
Maar heel vaak gaat het niet om één groot moment.
Het gaat om iets subtielers:
een kind dat zich alleen voelt in zijn emoties.
Een kind dat leert:
- mijn gevoelens zijn lastig
- mijn behoeften zijn te veel
- ik moet me aanpassen om liefde te krijgen
Dat is net zo traumatisch als slaan of schreeuwen.
Het brein van een kind is gemaakt om veiligheid te voelen via anderen.
Als die veiligheid ontbreekt, gaat het brein in overlevingsstand.
En dat blijft vaak een leven lang actief.
Je kunt een jeugdtrauma hebben zonder het te weten
Veel mensen zeggen:
“Maar ik had geen slechte jeugd.”
Ze hadden eten.
Een dak boven hun hoofd.
Misschien zelfs cadeautjes.
Maar ze hadden geen emotionele veiligheid.
Niemand die zei:
- ik zie je
- ik geloof je
- jouw gevoel doet ertoe
- je bent welkom zoals je bent
Dat noemen we emotionele verwaarlozing.
Het is een van de meest voorkomende én meest onderschatte vormen van jeugdtrauma.
Wat is emotionele verwaarlozing?
Emotionele verwaarlozing betekent:
Je ouders zorgden misschien voor je lichaam, maar niet voor je binnenwereld.
Ze:
- luisterden niet echt
- namen je gevoelens niet serieus
- waren zelf te druk, te moe, te afwezig
- of hadden hun eigen trauma’s
Je leerde al jong:
“Het heeft geen zin om te voelen of te praten.”
Dus je stopte met delen.
Met vragen.
Met huilen.
En je ging aanpassen.
Wat gebeurt er in een kind dat zich niet veilig voelt?
Een kind kan niet zeggen:
“Mijn ouders zijn emotioneel niet beschikbaar.”
Een kind denkt:
“Er is iets mis met mij.”
Dus het gaat strategieën ontwikkelen:
- extra lief zijn
- extra stil zijn
- extra behulpzaam zijn
- niet boos worden
- geen aandacht vragen
Niet omdat het zo wil zijn.
Maar omdat het zo overleeft.
Dat wordt later jouw persoonlijkheid.
Maar eigenlijk was het een beschermingsmechanisme.
Onveilige jeugd: leven op eieren
In een emotioneel onveilig gezin weet je nooit:
- wanneer iemand boos wordt
- wanneer iemand wegvalt
- wanneer liefde verdwijnt
Je leert:
altijd alert zijn
altijd scannen
altijd aanpassen
Dat heet hyperalertheid.
Je zenuwstelsel staat nooit uit.
En dat neem je mee in je volwassen leven.
Emotionele verwaarlozing: symptomen bij volwassenen
Veel volwassenen met jeugdtrauma herkennen dit:
- Je voelt je snel schuldig
- Je twijfelt altijd aan jezelf
- Je vindt het moeilijk om hulp te vragen
- Je voelt je snel afgewezen
- Je hebt moeite met grenzen
- Je voelt je vaak leeg of eenzaam
- Je past je automatisch aan
- Je bent extreem loyaal
- Je voelt je snel “te veel”
Dit zijn geen karakterfouten.
Dit zijn traumasporen.
Waarom voelt het leven zo zwaar terwijl het “goed” is?
Omdat jouw zenuwstelsel nog leeft in het verleden.
Het verwacht:
- afwijzing
- kritiek
- verlaten worden
- gevaar
Dus zelfs in rust voel je spanning.
Je kunt niet echt ontspannen.
Niet echt landen.
Je bent altijd een beetje op wacht.
Hoe jeugdtrauma je relaties beïnvloedt
Veel mensen met jeugdtrauma denken:
“Waarom kies ik steeds de verkeerde mensen?”
Maar het is geen toeval.
Het is herkenning.
Je brein zoekt niet wat gezond is.
Het zoekt wat vertrouwd is.
En als liefde vroeger onveilig voelde,
dan voelt onveilige liefde nu… bekend.
Emotionele verwaarlozing in relaties
Wanneer je bent opgegroeid zonder emotionele veiligheid,
ga je als volwassene vaak relaties aan waarin dat opnieuw gebeurt.
Je komt terecht bij iemand die:
- afstandelijk is
- weinig gevoelens toont
- jou nodig heeft, maar jou niet echt ziet
- soms lief is, soms koud
- jou laat twijfelen
En toch blijf je.
Omdat dat voelt als thuis.
Niet als een fijn thuis…
maar als het enige wat je kent.
Waarom trek je emotioneel onbeschikbare of narcistische partners aan?
Omdat jouw innerlijke kind denkt:
“Als ik deze persoon eindelijk kan laten kiezen voor mij… dan ben ik genoeg.”
Je probeert onbewust alsnog de liefde te krijgen die je vroeger miste.
Je wordt:
- de redder
- de aanpasser
- de stille
- de sterke
Maar je wordt zelden echt gedragen.
Waarom je jezelf verliest in relaties
Als kind leerde je:
mijn behoeften zijn gevaarlijk
Dus als volwassene:
- slik je dingen in
- stel je jezelf niet op de eerste plaats
- voel je je schuldig als je iets vraagt
Je maakt ruimte voor de ander…
en verdwijnt zelf.
Altijd op de tweede plaats
Veel mensen met jeugdtrauma voelen dit diep:
“Ik doe er niet echt toe.”
Niet omdat ze het geloven,
maar omdat hun lichaam het zo geleerd heeft.
Als kind was het vaak:
- mama had het zwaar
- papa was afwezig
- er was geen plek voor jouw gevoel
Dus je wachtte.
En wachten werd jouw gewoonte.
Het innerlijke kind: waar het echte trauma zit
In jou leeft nog steeds dat kleine meisje of jongetje.
Niet als herinnering.
Maar als gevoel.
Het is het deel dat:
- bang is om verlaten te worden
- schrikt van boosheid
- huilt zonder reden
- zich klein voelt
- hunkert naar gezien worden
Dat is niet zwakte.
Dat is een kind dat nooit veilig kon zijn.
Waarom je soms zo heftig reageert
Je zenuwstelsel heeft geleerd:
gevaar kan elk moment komen
Dus het staat altijd aan.
Dat geeft vier reacties:
- vechten (boos, fel, verdedigen)
- vluchten (weglopen, vermijden)
- bevriezen (niet meer voelen)
- pleasen (fawn – alles doen om liefde te houden)
Dat zijn geen fouten.
Dat zijn overlevingsmechanismen.
Je reageert niet op nu, maar op toen
Als iemand je nu negeert,
reageert je lichaam alsof je weer dat kind bent
dat niet gezien werd.
Het verdriet is oud.
De angst is oud.
Maar het voelt nieuw.
Kun je genezen van jeugdtrauma?
Ja.
Maar niet door het weg te denken.
Niet door “sterk zijn”.
Niet door jezelf te forceren.
Je heelt door veiligheid.
Want trauma is niet wat er gebeurde.
Trauma is wat je toen alleen moest dragen.
Je zenuwstelsel wil geen oplossingen — het wil rust
Als kind moest jouw lichaam altijd opletten.
Is mama oké?
Is papa boos?
Mag ik iets vragen?
Is het veilig om te huilen?
Dat patroon zit nog steeds in je lijf.
Veel mensen met jeugdtrauma merken dat zachte geuren zoals lavendel, neroli en frankincense helpen om hun zenuwstelsel tot rust te brengen. Je hoeft niets te forceren – soms is een rustige geur al genoeg om je lichaam een signaal van veiligheid te geven.
Daarom:
- voel je je snel gespannen
- kan je moeilijk ontspannen
- ben je snel moe
- sta je altijd een beetje “aan”
Heling begint niet in je hoofd.
Maar in je lichaam.
Wat helpt echt bij het verwerken van jeugdtrauma?
Geen snelle truc.
Maar een nieuwe ervaring van veiligheid.
Dingen die écht helpen:
- langzaam leren voelen
- ademhaling
- lichaamswerk
- zachte beweging
- schrijven
- praten met veilige mensen
- therapievormen zoals EMDR, IFS of somatic therapy
Niet omdat je stuk bent.
Maar omdat je lichaam nog in overleving staat.
Het innerlijke kind geruststellen
Je hoeft je verleden niet te herschrijven.
Maar je kunt je innerlijke kind wél iets nieuws geven:
Zinnen zoals:
- “Ik zie je.”
- “Je bent veilig nu.”
- “Je hoeft het niet alleen te doen.”
- “Je hoeft jezelf niet te verdienen.”
Het voelt misschien raar.
Maar voor je zenuwstelsel is het helend.
Grenzen leren voelen
Mensen met jeugdtrauma hebben vaak geen gevoel voor:
- waar zij stoppen
- waar de ander begint
Je leerde dat aanpassen veiliger was dan jezelf zijn.
Grenzen zijn geen muren.
Ze zijn zelfbescherming.
Elke keer dat je “nee” zegt tegen iets wat niet goed voelt,
zeg je “ja” tegen dat kleine kind in jou.
Je bent niet kapot — je bent aangepast
Dit is misschien het belangrijkste wat je ooit hoort:
Alles wat jij nu doet, deed je ooit om te overleven.
Je pleasen
je aanpassen
je sterk zijn
je jezelf vergeten
Dat waren geen fouten.
Dat waren slimme strategieën van een kind
dat geen andere keuze had.
Je mag alsnog veilig worden
Je jeugd heeft je gevormd.
Maar het hoeft je toekomst niet te bepalen.
Je hoeft niet perfect te helen.
Je hoeft niet “af” te zijn.
Je mag langzaam leren:
- voelen
- kiezen
- rusten
- ontvangen
Je bent niet te laat.
Je bent precies op tijd om eindelijk jezelf te mogen zijn 💗
Jeugdtrauma en hoop: het kan anders worden
Misschien voelt het nu alsof je altijd zo zult blijven.
Alsof die leegte, die onrust, dat gevoel van “ik hoor er niet echt bij” bij je hoort.
Maar dat is niet waar.
Je lichaam heeft geleerd om te overleven.
Nu mag het leren om te leven.
Dat gebeurt niet ineens.
Maar elke keer dat je jezelf serieus neemt.
Elke keer dat je een grens voelt.
Elke keer dat je iets niet meer inslikt.
Elke keer dat je vriendelijk bent voor jezelf.
Dat is heling.
Waarom het zo moeilijk is om jezelf op de eerste plaats te zetten
Als kind leerde je:
Liefde komt alleen als ik me aanpas.
Dus jezelf kiezen voelt gevaarlijk.
Maar jezelf op de eerste plaats zetten is geen egoïsme.
Het is herstellen van een leven lang te weinig ruimte hebben gehad.
Je hoeft het niet perfect te doen
Soms val je terug.
Soms voel je weer die oude pijn.
Soms twijfel je weer aan alles.
Dat betekent niet dat je faalt.
Dat betekent dat je zenuwstelsel aan het leren is.
Zoals een kind dat leert lopen:
vallen hoort erbij.
Waarom praten alleen niet genoeg is bij jeugdtrauma
Veel mensen proberen hun jeugdtrauma te verwerken door erover te praten.
Ze lezen boeken, volgen therapie, praten met vrienden.
En toch blijft het gevoel vaak terugkomen.
Dat is niet omdat ze het verkeerd doen.
Dat is omdat jeugdtrauma niet alleen in je hoofd zit.
Het zit in je lichaam.
Toen je klein was, was je lichaam continu bezig met één vraag:
Ben ik veilig?
Als het antwoord vaak “nee” was, ging je zenuwstelsel in de overlevingsstand.
Die stand werd jouw normaal.
Je lichaam leerde:
- aanspannen
- alert zijn
- emoties onderdrukken
- gevaar verwachten
En die patronen verdwijnen niet zomaar omdat je ze begrijpt.
Daarom kun je rationeel weten:
“Ik ben nu volwassen en veilig”
Maar toch voelen:
“Het is nog steeds niet oké.”
Dat komt omdat je zenuwstelsel het verleden nog niet heeft losgelaten.
Het verschil tussen hoofd-heling en lichaams-heling
Veel zelfhulp richt zich op het hoofd:
- denken
- begrijpen
- analyseren
Dat kan helpen.
Maar bij jeugdtrauma is dat niet genoeg.
Je lichaam moet ook leren:
Ik ben nu veilig.
Dat gebeurt via:
- ademhaling
- beweging
- voelen
- rust
- herhaling
Elke keer dat je lichaam ontspanning ervaart,
krijgt het een nieuw signaal:
Het gevaar is voorbij.
Dat is echte heling.
Waarom je soms niets voelt
Sommige mensen met jeugdtrauma voelen juist… niets.
Geen verdriet.
Geen boosheid.
Geen echte vreugde.
Dat heet bevriezen.
Als voelen vroeger te pijnlijk of te gevaarlijk was,
heeft je systeem geleerd om het uit te schakelen.
Dat betekent niet dat je leeg bent.
Het betekent dat je jezelf hebt beschermd.
Gevoel komt terug
wanneer veiligheid terugkomt.
Waarom je zo streng bent voor jezelf
Die kritische stem in je hoofd is vaak niet jouw echte stem.
Het is een oude overlevingsstem die zegt:
- wees niet lastig
- wees niet zwak
- doe het beter
- pas je aan
Het is ontstaan om jou te beschermen tegen afwijzing.
Je hoeft die stem niet weg te duwen.
Je mag hem leren geruststellen.
Waarom heling soms eerst erger voelt
Wanneer je begint met voelen,
komt het oude verdriet naar boven.
Dat kan voelen als:
- meer huilen
- meer onrust
- meer vermoeidheid
Dat is geen achteruitgang.
Dat is ontdooien.
Je lichaam laat los wat het jarenlang heeft vastgehouden.
Veiligheid leren is een proces
Veiligheid voelt voor mensen met jeugdtrauma vaak vreemd.
Rust kan zelfs onrustig voelen.
Dat is normaal.
Je lichaam kent spanning.
Rust is nieuw.
Daarom gaat heling in kleine stappen:
- even ademen
- even voelen
- even stoppen
- even nee zeggen
Elke kleine veilige ervaring bouwt een nieuw fundament.
Je hoeft het niet alleen te doen
Jeugdtrauma is ontstaan in relatie.
Heling gebeurt ook in relatie.
Dat kan met:
- een therapeut
- een coach
- een veilige partner
- een dier
- een vriend
- of zelfs jezelf
Het gaat niet om wie.
Het gaat om het gevoel:
Ik ben hier niet alleen.
Sommige mensen kiezen ervoor om dit proces te verdiepen met begeleiding of een online training, bijvoorbeeld rond innerlijk kind, NLP of traumaheling.
👉 De NLP Doe-Cursus: Videotraining & VIP-Toegang NLP Community
Je bent niet te laat
Veel mensen ontdekken hun jeugdtrauma pas op latere leeftijd.
Dat is geen gemiste kans.
Dat is het moment waarop je eindelijk genoeg veiligheid hebt
om het aan te kijken.
Je systeem opent zich pas wanneer het daar klaar voor is.
Veel Gestelde vragen over Jeugdtrauma
Hoe weet ik of ik een jeugdtrauma heb?
Als je je vaak onveilig, onzeker of leeg voelt zonder duidelijke reden, is de kans groot dat je zenuwstelsel oude wonden, dus een jeugdtrauma draagt.
Wat zijn de gevolgen van jeugdtrauma bij volwassenen?
De gevolgen van jeugdtrauma bij volwassenen zijn vaak diep en langdurig. Veel mensen merken dat ze moeite hebben met vertrouwen, grenzen stellen en zichzelf serieus nemen. Ze voelen zich snel schuldig, zijn vaak moe, piekeren veel en hebben moeite met ontspannen. Ook relaties kunnen lastig zijn: je kunt je snel afgewezen voelen, je aanpassen om liefde te krijgen of juist mensen aantrekken die emotioneel onbeschikbaar zijn. Dit zijn geen zwaktes, maar sporen van een zenuwstelsel dat te lang in overlevingsstand heeft gestaan.
Kan een jeugdtrauma ooit echt weggaan?
De herinneringen blijven, maar de pijn kan veel zachter worden. Je kunt een leven opbouwen waarin je je wél veilig voelt.
Hoe kun je jeugdtrauma verwerken?
Jeugdtrauma verwerken begint met veiligheid. Niet door het verleden te analyseren, maar door je lichaam te laten ervaren dat het nu veilig is. Dat kan door rustig leren voelen, ademhaling, lichaamsgerichte therapie, schrijven, praten met veilige mensen en het leren stellen van grenzen. Kleine stappen zijn belangrijker dan grote doorbraken. Heling gebeurt wanneer je zenuwstelsel leert dat het gevaar voorbij is.
Waarom voel ik me zo anders dan anderen?
Omdat jouw zenuwstelsel anders is gevormd. Niet kapot — anders.
Waarom komt jeugdtrauma soms pas later in je leven naar boven?
Veel mensen functioneren jarenlang op pure wilskracht. Pas wanneer er rust komt, of wanneer een relatie of levensfase iets raakt, komt het oude verdriet naar boven. Dat is geen zwakte. Het betekent dat je systeem eindelijk genoeg veiligheid voelt om te laten zien wat het al die tijd heeft vastgehouden.
Kan ik een gezonde relatie krijgen?
Ja. Maar eerst mag je leren wat veiligheid voelt.
Kan jeugdtrauma invloed hebben op je lichamelijke gezondheid?
Ja. Jeugdtrauma kan zich ook uiten in lichamelijke klachten zoals vermoeidheid, spanningspijn, maagproblemen, hoofdpijn of een overgevoelig zenuwstelsel. Het lichaam en de geest zijn niet los van elkaar. Langdurige stress in de jeugd laat sporen achter in het hele systeem.
Conclusie – Je hoeft je verleden niet te verslaan om vrij te zijn
Jeugdtrauma gaat niet over wat je is aangedaan.
Het gaat over wat je toen alleen moest dragen.
Over het kind dat:
- zich klein maakte om liefde te krijgen
- stil werd om geen problemen te veroorzaken
- sterk werd terwijl het eigenlijk bescherming nodig had
Veel volwassenen leven nog steeds vanuit die oude aanpassing.
Ze voelen zich moe zonder reden.
Leeg zonder te begrijpen waarom.
Onzeker, zelfs wanneer alles goed lijkt te gaan.
Dat betekent niet dat je zwak bent.
Het betekent dat je lichaam heel lang heeft moeten overleven.
En nu… mag het iets anders leren.
Je hoeft niet perfect te helen.
Je hoeft je ouders niet te begrijpen.
Je hoeft niets te vergeven om verder te mogen.
Je hoeft alleen te leren dat jij er mag zijn.
Met je gevoelens.
Met je grenzen.
Met je behoeften.
Elke keer dat je luistert naar wat je lichaam voelt,
elke keer dat je “nee” zegt terwijl je vroeger “ja” zei,
elke keer dat je jezelf serieus neemt —
verandert er iets in dat oude patroon.
Jeugdtrauma bepaalt misschien waar je begon.
Maar het hoeft niet te bepalen waar je eindigt.
Je bent geen gebroken volwassene.
Je bent een kind geweest dat te weinig veiligheid kreeg —
en dat nu eindelijk mag leren hoe het voelt om gedragen te worden.
En dat…
is misschien wel de diepste vorm van heling die er bestaat 💗
Related Content
About Author
